Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία το 1926 και χαρτογραφήθηκε το 1954 από τους Ιωάννης και Άννα Πετροχείλου. Η σημερινή τεχνητή είσοδος, μήκους 17 μέτρων, ανοίχθηκε τη δεκαετία του 1960 για τη διευκόλυνση των επισκεπτών.

Το σπήλαιο αποτελείται από μία αίθουσα διαστάσεων περίπου 60 επί 60 μέτρων, η οποία χωρίζεται εσωτερικά με κολώνες και πέτρινα παραπετάσματα. Το χαμηλότερο σημείο της αίθουσας βρίσκεται στα ανατολικά, σε υψόμετρο 504,4 μέτρα και στο ψηλότερο στα δυτικά, σε ύψος 525,2 μέτρων. Το σπήλαιο χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη κολώνων, οι οποίες αποτελούν το κύριο διάκοσμό του από πλευράς όγκου.